BİR ŞEYLER ÖĞRETİRKEN !

Bir şeyleri öğretirken yapmanız ve yapmamanız gerekenler?

Söylenmesi Gerekenler:

- İzin ver, müsaade et, açıklayayım?

- Önce yaparken beni izle, sonra sen dene?

- Bakalım, bunu beraberce nasıl çözümleyebiliriz?

- İlginç bir seçim... Bu cevabı nasıl seçtin?

- Cevap şöyle olmalı...

- Cevap’ın ne olduğunu bende bilmiyorum. Beraberce bakalım.

- Bunu şöyle yapabilirsin?

- Aynı şeyi birisi sana yapsa, kendini nasıl hissedersin?

- Yapılan hatalar, birbirimizden öğrendiklerimizden olur?

- Bunu böyle yapmanı istiyorum çünkü...

- Gidememenin sebebi şudur?

Bunları söylerken de, ses tonu çok önemli. Hoş bir ses tonu kullanmaya gayret edin.

Söylenmemesi Gerekenler:

- Bunu yaptığına inanmıyorum!

- Bu çok aptalca!

- Önemli değil, ben yaparım!

- Eğer böyle olmaya devam edeceksen, bundan sonrada kendi kendine bakmasını öğren?

- Bu cevap yanlış... Bana bu teste çalıştığını söylemiştin?

- Çocuk gibi hareket etme!

- Neden kardeşin gibi değilsin?

Bu tür şeyleri söylemek çocuğunuzu aşağılamak ve aşağı düşürmek olur.. Kendine olan özgüvenini yitirir.

   

Aslında çocuklarınızla konuşmanız göründüğü gibi zor değildir... Ama bunu zekice ve ustalıkla nasıl uygulayabiliriz? Çocuklarla iletişim çok değerli ve önemli bir unsurdur aile için. Sağlıklı bir aile yapısında, ailenin içice, sımsıkı olması ve problemlerinizi de çabucak çözmede yardımcı olur... Gergin, sinirli bir aile yapısı içinde büyüyen çocuklar, ailesi tarafından ters davranış şekilleri sergilerler. Bunun sonucunda da çocuk her zaman şaşkın, kafası karışmış bir şekilde, hayattan beklentisinin ne olacağını ve nasıl başa çıkacağını bilemeden, şaşkın bakışlarla izlemeye koyulur.

Eğer çalışan, çoğu zaman işinizle meşgul biriyseniz, çoğunlukla çocuklarınıza sorduğunuz soru tipleri ise şunlardır...

- Güzel uyudun mu?

- Günün nasıldı, nasıl geçti?

- Nereye gidiyorsun?

- Ne zaman döneceksin?

- Bugün okulda ne yaptın?

- Ödevlerini bitirdin mi?

- Yapma, yeter artık?

- Sana kaç kere söyleyeceğim?

Bu tür sorular çocuklarımıza zarar vermez, ama bu tip sorularla da bir yere gelinmez. Hedefiniz ve amacınız bu olmamalı... Öyle bir hedefimiz olmalı ki, çocuk ve aile bağı daha bir sıkı kenetlensin ve disiplin etmeye kalkıştığınızda, konuşacağınız şeyler etkili olsun ve her şeyden önce çocuğunuz sizinle her zaman için konuşma gereği duysun. Bir problemi olduğunda, sizden çekineceğine veya uzak duracağına, bu bağı önceden kurmakta size düşüyor...

Eğitimci yazar Sait Çamlıca, çocuğu dünyaya getirmek değil onu iyi yetiştirmek asıl marifettir diyor. Çocuk eğitiminde yapılan 33 Hata kitabının yazarından anne babalara öneriler:



Yazarın Meriç Yayınları arasında neşredilen kitabı, anne ve babaların yaptığı 33 hatayı örnekler ve öykülerle izah ediyor. hayatının 14 senesini yurtdışında geçiren yazar, Batı ile Türk aileleri arasında farkları da göstermeyi ihmal etmiyor.

"Bu dünyada bana bir "melek" gösterin deseler, bir çocuğun yüzüne bakın derim. O saf, o masum, o günahsız yüz melekten başka neye benzetilebilir ki? Çocukları gülerken dikkatle seyrettiniz mi hiç? Tüm bedenleriyle güler çocuklar. Ağlarken de bütün bedenleriyle ağlarlar. Yerleri tekmeleyerek, kendisini yerden yere atarak ağlayan ve gülen çocuklar henüz ikiyüzlülüğün ne demek olduğunu bilmiyorlar. Günahsız melekler nereden öğreniyor ikiyüzlü olmayı da iki yüz yüzlü insanlarla dolu bir dünyada yaşıyoruz?" diyen yazar Sait Çamlıca, "Bu kadar çok kapkaççılar, sokak çocukları nereden türedi? "Okulda dehşet" başlıklı haberler hepimize normal gelmeye başladı. Daha beş yıl öncesine kadar böyle haberler duymak çok zordu. Bugün neredeyse her hafta yeni bir "dehşet" haberi duyar olduk. Bu gençler nasıl bu kadar vahşi olabiliyor?" diye sorduktan sonra çocuk eğitiminin önemine dikkat çekiyor ve "Bir ülke nüfusunun %100'ü çocuklardan oluşmamaktadır. Ancak ülke geleceğinin %100'ü çocuklardır. Bu dünya bizlere dedelerimizden miras kalmadı. Bu dünya bize çocukların emanetidir" diyor.

Çocuk eğitimi konusunda 'niçin 33 maddeye önem veren bir kitap yazdığı sorusunu ise şöyle yanıtlıyor: 33 ayrı fotoğraf karesi göstermeye çalıştım. Her fotoğrafta kendi çocuklarımızın yerini görmeye çalışmalıyız.


Yazar'ın anne ve babalara şu önerilerde bulunuyor:



Anne – Baba Olmanın Büyük Gücü
Bir tavuğun civcivini koruma girişimini bir düşünün. O cılız bedenine rağmen, yavrularına saldıran korkunç tilkinin gözlerini oymak istercesine saldırıyor. Hiçbir canlı, dünyanın en korkak varlığı kabul edilen tavuğa, yanında civcivleri varken yaklaşamaz. O tavuğa, o gücü veren annelik duygusudur. Kuşların en küçüğü çöplük bülbülü bile, yuvasındaki yavruları uğruna baykuşla pençeleşir.
Çocuklarınızı Tilkilerde daha alçak olan dünyanın egemen güçlerine yem etmeyin. Çocuklarını sevgisiz bırakan aileler, onlarla yeterince ilgilenmeyen anne babalar çocuklarını vahşi bir canavar olan kapitalist dünyanın ellerine teslim etmiş oluyorlar.
Depremde binanın altında kalan anne, çocuğunu kurtarmak için, eline geçirdiği cam parçasıyla kolunu kesip çocuğunu kurtarmış. Bunu ancak bir anne yapar. Anne veya baba olmanın o muhteşem gücüyle çocuklarınıza sahip çıkın.
Anne çocuğunu dövdüğü halde, çocuk yine de annesinin kucağına sığınır. Bu o çocuğun en mutlu anlarından biridir. Annelik, babalık muhteşem bir güçtür. Bu gücünüzle çocuklarınızı kurtaramazsanız, hiçbir güç onları kurtaramaz.

İnsan sıcağa koşar
Evinizi sıcak tutun. Sevgi ateşini asla söndürmeyin. Sevginize ve ilginize doymayan çocuklar, kendilerini yalnız hissetmeye başlar. Yalnızlık, insanın bu dünyada kaldırabileceği en zor yüklerden bir tanesidir. Evinizi sıcak tutun. Çünkü insan sıcağa koşar. Yüreğinizde ki sıcaklıkla çocuklarınızı evinizde eğitin.

Çırak – usta ilişkisi
Öğretmenin en kalıcı olanı, örnek olunarak yapılanıdır. Siz ustasınız, çocuğunuz çırak. Sizi takip edecek mutlaka. Sanayide ustalar çıraklarına çok az şey söylerler. Usta sadece işini iyi yapar. Çocuk ustayı seyrederek yetişir. Çıraklarınıza iyi örnek olun.
İnsan dikkatle dünyaya baksa iki şey görür; Tohumlar ve meyveler. Hayatın özeti; tohumlar ve meyvelerdir.. Meyve tohumda arzu, tohum meyve de şarkı... Tohum, sonra meyve; meyve sonra tohumdur.
Her tohum kendi meyvesini verir. Bugünü hazırlayan şeylerin kökleri geçmiştedir. Atılan tohumlar, görünmez ilahi hikmetle birleşerek, bir süre sonra meyvelerini verir.
Her şey az ya da çok diğer şeyden hız alır. Tohumlar ve meyveler... birisinin sonucu, diğerine sebeptir. Usta kötü olursa çırakta kötü olur.

Diken Boş Bırakılan Bahçede Yetişir
Bir binanın önünden geçerken bakıyorsunuz ki bina yamuk yapılmış. Yerden göğe kadar dimdik durması gereken bina yamuk duruyorsa kimi suçlarsınız? Hiç kimse kalkıp ta binayı suçlama hakkına sahip değildir. "Niye yamuk duruyorsun sen?" demeyiz. Muhteşem bir mimari eserin önünden geçerken hayranlıkla seyrederiz o binayı. "Helal olsun bunu yapan ustaya!" deriz. O muhteşem yapının kendiliğinden o güzelliğe ulaşmadığını biliriz.
Bir bahçenin yanından geçerken, her tarafının dikenlerle kaplı olduğunu gördüğünüz zaman kimi suçlarsınız. Bahçeyi mi? Bahçede ki dikenleri mi? Yoksa bahçıvanı mı? Her şeyi mükemmel bakımı yapılmış, içi rengarenk çiçeklerle donatılmış bir bahçe gördüğümüzde yine bahçıvanı tebrik ederiz. Çünkü hiçbir eser, hiçbir yapı, hiçbir bahçe kendiliğinden meydana gelmez.
"Bahçedeki dikenlerin sorumlusu damı bahçıvan? O dikenleri oraya bahçıvan dikmedi ki!" diye itiraz edebilirsiniz. Ama haklı bir itiraz değil bu. Çünkü diken boş bırakılan bahçede yetişir. Tabiatın değişmez kanunları vardır. Şu kainatta hiçbir şey boş bırakılmamıştır, bırakılmayacaktır da. Siz bahçeye çiçek tohumlarını ekmezseniz, bahçede yetişen yaban otlarını temizlemezseniz, çiçeğe ihtiyacı kadar suyu vermezseniz o bahçede dikenler yetişir. Çünkü dikenin tohumu yoktur. Diken boş bırakılan bahçede kendiliğinden yetişir.
Bugün çocuğunuzdan çok memnunsanız, kendisine, ailesine ve yaşadığı topluma faydalı bir evlat yetiştirmişseniz bu sizin büyük bir zaferinizdir. Şayet çocuklarınızdan ve çocuklarınızın yaptıklarından memnun değilseniz, kendinizi ve yaptıklarınızı sorgulayın.
Çocuklarınız sizin eserleriniz. Usta sizsiniz. Sanatkar sizsiniz.

Çocuklarınız sizi yaratıcının bir emanetidir. Emanetlerinize sahip çıkın"

Oğlu ,Kayserili'den para ister :

-Baba,500 bin lira verir misin ?

Kayserili:

-400 BİN mi dedin ? Naapcan lan 300 bini...200 bin neyine yetmiyor...Al sana 100 bin yeter...

Kayserili çıkartıp 50 bin verir...

Oğlu :

-He..he..Baba bana zaten 50 bin lazımdı...

-Bak sen kerataya...Demek sahte para vermesem kazıklayacaktın beni...

.

Aile, toplumun en küçük birimi olarak kabul edilir. Aile denince

genellikle aynı evde oturan anne ve baba ile, varsa onların

evlenmemiş çocukları anlaşılır. Bu tip aileye "çekirdek aile" denir.

Çekirdek ailedeki çocukların evlenmesiyle de yeni bir çekirdek aile

ortaya çıkar. Ama aile sözcüğünün bundan daha geniş anlamı da

vardır. Daha çok sayıda akrabadan oluşan birimi, hatta bir soyu

ya da sülaleyi tanımlamak için de aile sözcüğü kullanılır.